€ 0 0%
from € 29.000
closed

Share page on:

Hallo lieve mensen, Mijn naam is Zohra van Prooijen. Ik ben 30 jaar. Ik weet eigelijk niet waar te beginnen, het is voor mij een heel moeilijk en lang verhaal, maar ik zal bij het begin beginnen. Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, als jong meisje van 12 jaar kreeg ik te horen dat ik de ziekte van scheuermann had. Ik moest een korset dragen wegens een boggel op mijn rug en werd altijd gepest wegens het anders zijn dan anderen. Ik had namelijk een boggel en groeide naar voren, Met gym kon ik niet mee doen, en ook kon ik vaak niet naar school wegens pijn. op mijn 16 e kreeg ik de keus om mij te laten opereren waarbij ik 50 procent kans had om verlamd te raken. Maar omdat ik zoveel pijn had elke dag en niet lang kon zitten, staan of lopen en altijd overal rekening mee moest houden dat ik heel veel dingen niet kon doen en moest laten, heb ik samen met mijn ouders gekozen voor de operatie. God zij dank is de operatie goed verlopen, en ben ik niet verlamd geraakt, alleen kreeg ik wel 6 pinnen in mijn rug, en heb sinds dien nog steeds heel veel pijn. Als het erg koud is voel ik het extreem door die pinnen, de kamer moet op een bepaald temperatuur zijn en slapen gaat ook niet echt. werken zit er voor mij helaas niet in al wou ik graag als klein meisje dierenarts worden. Sinds een aantal jaren ben ik er achter gekomen dat ik recht heb op een wajong uitkering en heb ik nu sinds 3 a 4 jaar een wajong uitkering. ook is helaas sinds 2 jaar de ziekte van lyme geconstanteerd bij mij. Ik leerde rond mijn 14e een jongen kennen waar ik een relatie mee kreeg van drie jaar. Helaas kwam ik er na 3 jaar achter dat hij 8 jaar ouder was dan verteld, en ook dat hij anders heette dan hij me had verteld, echt alles wat hij me ooit verteld heeft was gelogen. Zijn ouders zouden dood zijn en hij had geen broers of zussen. maar echt alles was gelogen, toen zijn zus contact met mij had opgenomen en vertelde hoe het allemaal verkelijk zat en dat hij moest trouwen met iemand anders, is mijn leven echt meer ingestort. Ik was toen hij me heeft verlaten zwanger van hem, en heb er een heel lief kindje aan overgehouden inmiddels van 12 jaar, maar op het moment dat hij me verlaten had en ik er achter kwam dat alles gelogen was tegen mij ben ik depresief geraakt, ik kwam niet meer buiten en ben toen in een paar jaar 140 kilo geworden, ik was erg onzeker maar ik at juist als ik me niet lekker voelde als afleiding. Uiteindelijk ben ik toch verder gegaan met me leven ook vanwege mijn kindje en heb ik alles moeten verwerken. Ik heb een maagverkleining aangevraagd. En gelukkig gekregen. Ik ben geopereerd, en ben weer 70 kilo afgevallen. Alleen toen ik zo veel afgevallen was begon ik last te krijgen ( extreme last ) van overtollig huid. wegens medische redenen heb ik een verzoek gedaan op een buikwandcorectie die toen goed gekeurd is omdat ik met erg warm weer heel veel last kreeg van jeuk en ontstekingen. Mijn arts heeft toen gezegd dat ik ook voor mijn armen benen billen rug en borst moet gaan.( mijn hele lichaam dus ) dat heb ik toen ook gedaan alleen werd dat niet vergoed. Ik ben hier erg onzeker door geworden, en kan met warm weer niet naar buiten, want alles hangt letterlijk.. Mijn rug benen armen borsten en billen moeten echt geopereerd worden. Na meerdere keren verzoek ingedient te hebben bij de zorgverzekering en afweizing ( omdat het geen medische problemen geeft ) wist ik me geen raad meer. Ik kan heel weinig kleding aan wat past omdat ik extreme overtollige huid heb. Door mijn armen en benen pas ik haast geen kleding. Er is heel weinig kleding wat ik kan dragen wegens de overtollige huid. ook kan ik met mijn kindje daardoor weinig leuke dingen doen in verband met onzekerheid. Voor eventuele fotos word ik graag gemailt ik durf namelijk geen foto te plaatsen en verberg als ik ergens kom altijd door mijn jas aan te houden mijn lichaam. Als ik de operatie kan betalen zou mijn leven anders zijn het is een droom die uitkomt ik zou niet kunnen voorstellen hoe het leven er uitziet als normaal persoon zonder onzeker te zijn als mensen me aankijken, dat ik niet meer bang hoef te zijn om over straat te gaan dat ik raar aangekeken word. Alvast bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal, en ik hoop dat mensen mij willen helpen. Ik heb dyslexie, excuses voor mijn spellingsfouten indien die er zijn. zohravanprooijen@gmail.com Liefs Zohra van Prooijen