Wens   

Aangemaakt door :

Tonia Kiadi

Locatie:

Kruisem, België

POUR LE TEXTE EN FRANÇAIS: VOYEZ L’UPDATE


TEKST IN NEDERLANDS


Dag iedereen,


wij zijn Tonia en David. Omdat wij al 10 jaar samen zijn en eind de 30, kregen we de laatste jaren vaak de vraag: “En, heb je kinderen?” Na ons antwoord, volgde er meestal een stilte…


In januari 2021 zal het exact 5 jaar zijn dat we onze kinderwens proberen te vervullen. Helaas hebben we de vreugde nog niet mogen ervaren om een kindje in ons gezin te verwelkomen.


In 2016 waren we klaar om de grote stap te zetten: we wilden vader en moeder worden van een kindje (of twee of drie...). Zes maanden lang probeerden we het op de natuurlijke manier. Maar mijn menstruaties bleven maar komen. We besloten om naar een gynaecologe te gaan. Zij ontdekte dat ik geen ovulatie had en bovendien groeide er een enorme myoma (een vleesboom) op de buitenkant van mijn baarmoeder. Volgens de gynaecologe kon deze myoma geen kwaad, en het ovulatie-probleem werd “opgelost” door middel van hormoonpilletjes.


Dat was het begin van een lange weg naar het vervullen van onze kinderwens.


Omdat mijn menstruatie nog steeds niet wegbleven, gingen we naar een fertiliteitskliniek. De eerste beslissing van de nieuwe gynaecoloog was om het myoma weg te halen. In februari 2017 mocht ik op de operatietafel liggen. Ik herinner me nog heel goed hoe mijn moeder mijn hand vasthield terwijl de narcose langzaamaan mijn lichaam binnensijpelde.

Tijdens de drie maanden die volgden werd ons geduld op de proef gesteld: mijn baarmoeder moest eerst volledig hersteld zijn voordat we verder

konden gaan met het uitbreiden van ons gezin.


Ondertussen hadden een groot aantal van onze vrienden en familieleden al hun eerste kindje. Velen vierden zelfs al de geboorte van een tweede of een derde kindje. We konden niet wachten om zelf zo’n wondertje in onze armen te sluiten. Wat waren we blij voor deze lieve mensen die het geluk hadden om ouders te zijn. En ook een beetje jaloers, toegegeven...


Toen ik voldoende hersteld was, mocht ik weer hormoonpilletjes slikken. Maar toen er alweer geen zwangerschap kwam, vermoedde de gynaecoloog dat er meer aan de hand was. In november 2017 mocht ik alweer op de operatietafel liggen voor een kijkoperatie. We kregen het nieuws dat ik endometriose had. Samen met andere factoren, was de intensieve IVF-behandeling onze enige mogelijkheid om zwanger te worden.


Onze kinderwens was zo groot dat we besloten om ervoor te gaan. Wat was het spannend en gek tegelijkertijd! De volgende twee weken werden volledig gericht op het injecteren van de hormoonspuitjes (en op tijd aub), het innemen van hormoonpilletjes, de afspraken bij de dokter

voor bloedafnames en echografiën, het inbrengen van vaginale pilletjes. En toen waren de follikels eindelijk groot genoeg om “geplukt” te worden. Een paar dagen wachten tot het labo mijn eicellen bevruchtte met Davids sperma en de terugplaatsing van een embryo kon plaatsvinden! Maar de twee weken die hierna volgden waren de meest zenuwslopende! Gedurende veertien dagen konden we niets anders doen dan… wachten. Wachten op de dag van de zwangerschapstest. Wat was de teleurstelling groot toen het resultaat negatief was.


Toen we onszelf weer van de vloer oppikten, startten we aan de tweede IVF-poging. En dan de derde, en de vierde, en de vijfde, en de zesde. Het was precies of we een abonnement bij de fertiliteitskliniek genomen hadden. Alleen één zonder enig resultaat: er is nooit een zwangerschap geweest, er is nooit de mogelijkheid geweest om bevruchtte niet-teruggeplaatste embryo’s in te vriezen. Al die moeite, gedurende al die jaren

voor niets! Het was alsof we mooi versierde Kerstmis-pakjes mochten opendoen, alleen om te ontdekken dat ze volledig leeg waren.


Maar onze kinderwens was zo groot dat we besloten om vorig jaar in december 2019, een 7de IVF-poging te wagen. We konden niet meer rekenen op een terugbetaling van de mutualiteit en dus betaalden we alles uit eigen zak. Dure shit die medicatie en labo-kosten! Meer dan 4000 euro voor een eigen kindje. Correctie: om te HOPEN op een eigen kindje. Het nieuws van de negatieve zwangerschapstest kwam net vòòr de feesten. Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar!


Door de corona is er in 2020 niet veel gebeurd. Vanwege mijn leeftijd (die verdomde biologische, vrouwelijke klok!) zijn mijn eicellen niet meer zo sterk en vruchtbaar als die van een 25-jarige vrouw. We namen de tijd om te reflecteren, om keuzes te maken, definitief stoppen met onze “wish upon a star” of toch nog eens proberen? Onze gynaecoloog besprak met ons de mogelijkheid van anonieme eiceldonatie.


Deze behandeling kost meer dan een IVF-behandeling: tussen 4600 en 5000 euro’s. Daarom hebben we deze crowdfunding opgestart. Meestal krijgen de ouders een cadeautje op de pamperrekening NA de geboorte van hun kindje. Wij vragen jullie om een cadeautje te geven om de conceptie van onze baby mogelijk te maken.


Indien je graag iets wilt doneren, klik dan op de knop “doneer”. Je mag ook een normale overschrijving doen op ons bankrekeningnummer: BE39.0001.1846.8019. Wij zijn je alvast enorm dankbaar! Want door jouw hulp, wordt onze wish upon a star concreter elke dag. Aan elk van jullie, zullen we een gepersonaliseerd bedankingsgeschenkje sturen. Dus vergeet niet om ons je gegevens door te geven, via email of sms, whatsapp berichtje of bericht op Facebook.

Voel je vrij om ons verhaal te delen!


Dikke kussen van Tonia en David


PS: Ondertussen hebben we een telefoontje gekregen van het ziekenhuis met het nieuws dat we met de behandeling mogen starten! Ze hebben 8 eicellen van een anonieme donor voor ons gereserveerd. Blessed be that woman!

Dit maakt voor ons heel dit corona-jaar helemaal goed!

€ 3.175

Ondersteun deze inzamelingsactie door er een nieuwe inzamelingsactie aan te koppelen. Alle donaties worden toegekend aan de bovenliggende inzamelingsactie.