€ 165 6.6%
from € 2.500
Still 181 day(s)

Share page on:

"Ik zie geen beperkingen, maar uitdagingen"

Dit wil ik graag uitdragen naar andere mensen met een handicap of een beperking. Ook zij kunnen vaak meer dan ze denken. Je moet alleen wel weten dat er veel hulpmiddelen zijn om sporten mogelijk te maken. Vandaar mijn actie voor het Fonds Gehandicaptensport.


Als 'ambassadeur voor aangepast fietsen' fiets ik in september The Ride Dolomites. Dit is een zesdaagse fietstocht door de Dolomieten, 750 km lang en met meer dan 17500 hoogtemeters. Door mijn ambassadeurschap wil ik duidelijk maken dat er veel mogelijk is met hulpmiddelen en doorzettingsvermogen. Ik geloof dat waar een wil is, er altijd een manier gevonden kan worden om iets mogelijk te maken.


Wie ben ik:

Mijn naam is Andrea van den Broek, 42 jaar en een actief paracyclist. Ik merk dat bij veel mensen nog onbekend is hoe je met een beperking toch goed kan fietsen. Dat is jammer, want fietsen is zo leuk. Daarom ben ik begonnen met het “promoten” van fietsen met een beperking. Ik ben geboren met een linkszijdige hemiplegie (spasticiteit), waardoor ik mijn linkerarm niet goed kan gebruiken. Ook heb ik beperkt kracht in mijn linkerbeen, waardoor ik voornamelijk met mijn rechterbeen kracht zet. Dit en mijn slechtere evenwicht zijn voor mij echter geen redenen om niet te fietsen. Het uitzoeken van de mogelijkheden om een fiets aan te passen is ingewikkeld, aanpassingen zijn duur. Dit weegt echter niet op tegen het plezier wat ik heb op de fiets en dat probeer ik over te brengen op anderen. Tot nu toe lukt dat aardig. Een opvallend verschijnsel ben ik wel met mijn orthese (robotarm), waarmee ik vastgeklikt aan het stuur eenhandig de fiets bedien. De snelste bergop zal ik nooit zijn, maar ik kom overal boven met “één” been en er is geen uitdaging die ik niet aan durf.


Helaas heb ik niet alleen een hemiplegie, maar ook nog een spierziekte die bij mij steeds erger wordt. Dunne vezel neuropathie (DVN) is het broertje van MS, een nog relatief onbekende spierziekte die in veel gevallen progressief is. Een behandelplan of medicatie is er nog niet voor. Bij DVN zijn de kleine zenuwen beschadigd. Daardoor worden aanrakingen steeds pijnlijker, spieren worden zwakker en alles kost meer energie. Voor mij werkt alleen fietsen als een goede afleiding. Op de fiets heb ik even geen pijn, kan ik mezelf weer opladen voor de rest van de dag en hou ik mijn spieren zo sterk mogelijk.

Door deze ziekte besef ik heel goed dat ik dingen nu moet doen als ik ze nog graag wil doen, want volgend jaar zijn deze wellicht niet meer mogelijk voor mij. Momenteel volg ik een revalidatietraject. Dat is niet makkelijk, want "body & mind" worden gereset en dat is soms best confronterend voor iemand die altijd maar door is gegaan, zonder aan zichzelf te hebben gedacht. Na het volgen van dit traject hoop ik nog vele jaren zo gezond en bewust mogelijk te kunnen leven zonder teveel te moeten inleveren. Met dit doel voor ogen richt ik mij zo positief mogelijk op de toekomst.


Ik hoop met deze actie zo veel mogelijk geld op te halen om zo mijn bijdrage te leveren aan het helpen van anderen die ook moeten leven met een beperking. Niets is onmogelijk, alleen iets uitdagender.