Economisch Dakloos

Verloren in Nederland, tussen wal en schip van procedure & beleid, gelabeld als “zelfredzaam” en uitgesloten van sociale hulpverlening. En toch, schouders onder elke uitdaging, elk initiatief. Herstel is mogelijk, maar niet alleen.

Noodhulp

Created by :

Economisch Dakloos

Location:

Netherlands, Netherlands

€ 0 of € 5.000
0% funded
Closed

Support this fundraiser by connecting a new fundraiser to it. All donations will be assigned to the top level fundraiser.

Help je mee aan hoop & herstel voor een economisch dakloze Nederlander?


Ik ben een doodgewone Nederlander met het label zelfredzaam economisch dakloos. Dat is zonder identiteit, werk, onderdak of toegang tot hulpverlening.


Het is een flinke mond vol, en ondanks recente toename van aandacht een vrij onbekend stuk problematiek, waar veel mensen gewoon niet van weten wat ze er van moeten denken. Het klinkt immers vreemd, het begrip is onbekend, en het idee dat zoiets kan gebeuren is verontrustend. De economisch dakloze is zelfredzaam, heeft geen problematiek, is geen probleem - zo wordt gesteld. 



Wat vraag ik jullie?


1 Financiële ondersteuning.


Heel eenvoudig gesteld. Als economisch dakloze heb je in mijn situatie geen toegang tot hulp van overheid, instellingen of organisaties. Door de beperkingen die er zijn blijft enkel deze weg over.


Een klein bedrag maakt al verschil, of dat nu eenmalig is, of periodiek voor een paar maanden. Een groot bedrag mag natuurlijk ook. Overleven zonder fundament is niet eenvoudig, of het nu over het krijgen van documenten gaat, het aanvragen van administratieve procedures, het laten maken van pasfoto's, een nieuwe tandenborstel kopen, een maaltijd betalen bij sociale opvang - er zijn heel wat zaken waar je niet snel stil bij staat. Meer daarover later. Overleven is echter niet het doel, dat is herstel!


2 Spreading the word.


Als iemand niet financieel kan ondersteunen, dat geeft niet. Deze oproep doorgeven aan anderen is van groter belang dan misschien gedacht wordt. Of je nu kan steunen of niet, dat doorgeven is van kritiek belang. Denk aan vrienden, kennissen, sociale media, de vereniging of de krant. 


Als economisch dakloze ben je eigenlijk overal uitgesloten. Dat wil dus ook zeggen, geen sociale contacten, en heel veel drempels bij het maken ervan. En ja, laten we eerlijk zijn, het begrip is (nog) vrij onbekend, het idee is voor veel mensen ook eng. Hoe meer bewustzijn van de kwestie, des te beter. En ja, gewoon heel eerlijk, meer zichtbaarheid is voor mijn oproep van kritiek belang. 



Waarom vraag ik dit?


Omdat ik wil leven. Gewoon, opnieuw. Niet 's nachts niet weten of je wel veilig bent, of je een droge plek kan vinden. Omdat ik altijd gewend ben geweest mijn schouders onder uitdagingen te zetten. Omdat mijn herstel mijn toekomst is. 



Waarom vraag ik dit aan jullie?


Zo moeilijk ook als het is om hulp te vragen, het kan niet anders. Mijn omstandigheden zijn dusdanig dat ondanks wil, wilskracht, wens en plan ik moet erkennen dat ik het niet zonder hulp kan. Ik moet jullie om hulp vragen.  



Waarom nu?


Het afgelopen anderhalf jaar heb ik vele trajecten doorlopen, na veel vallen en opstaan elke deur doorgegaan of opengemaakt. Talloze gesprekken gevoerd, instanties en dossiers afgewerkt. Van Sociaal Domein via Sociale Opvang door naar Ministeries, van gemeenten door naar centrumgemeenten. Van commerciële naar particuliere naar kerkelijke initiatieven. Ik heb alle centrumgemeenten inmiddels gehad, contact gehad met de Nationale Ombudsman, met het Gouvernement van mijn provincie, met talloze welwillende ambtenaren en initiatiefnemers van organisaties.


Consistent met hetzelfde resultaat: geen mogelijkheden herstel. En dat is nodig wil ik een toekomst hebben.



Waar wringt de schoen nou precies?


Heel eenvoudig gesteld, het begint met het ontbreken van identiteitsbewijs. Daar begon het allemaal mee. Om dat lange verhaal kort te maken, stel je voor je bent naar het buitenland verhuisd. Je ouders worden ziek, je komt terug en neemt de mantelzorg op je voor een traject wat harder en sneller gaat dan je ooit had durven denken. Je maakt fouten onder druk, je ouders blijken zaken niet op orde te hebben, je vergeet fouten van Overheid te corrigeren omdat je van een leven plotsklaps in een ander valt waar energie een kostbaar goed is, en blikveld prijzig. Ik zal hier nu niet verder op in gaan, veel daarvan is niet aan mij om te vertellen, maar aan mensen die er niet meer zijn. Mijn deel wil ik gerust in updates delen, mocht daar belangstelling voor zijn. 


Het identiteitsbewijs is iets waar mensen zelden over nadenken, maar het is een cruciaal document voor vrijwel alles waar je in het normale leven niet snel bij stil staat. Solliciteren op een vacature bijvoorbeeld. Een huurcontract willen afsluiten. Überhaupt contracten sluiten, Aktes uitwerken, procedures ingaan. Inschrijven bij een gemeente. Een briefadres aanvragen (iets wat trouwens veel gemeenten ondanks aanwezige wet- en regelgeving niet toestaan). Bij sociale opvang willen inschrijven. Je kan het zo gek niet bedenken en in het protocol of de procedure zit er een breekpunt van identiteit, zoals men dat noemt. 


Herstel begint ook met een nieuw identiteitsbewijs. Eenvoudig is dat niet, je moet aan nogal wat vereisten voldoen als je geen inschrijving hebt, niet in het GBA (Gemeentelijke Basis Administratie) staat en een computer van de Overheid een foutje gemaakt heeft met het doorzetten van je status naar het RNI (Register Niet-Ingezetenen). Je moet veel documentatie kunnen overleggen, wat als economisch dakloze niet enkel behoorlijk complex (en duur) is, je kan er vaak niet eens aan komen.


Stel je maar eens voor, het opvragen van afschriften van een ooit gesloten bankrekening, zonder geld of adres waar de formulieren naar toe kunnen.


Het is zowel eenvoudig als gecompliceerd, maar het is ook als een soort keten van domino's. Overheid heeft daar geen protocol voor. Organisaties ook niet. Als groep ben je relatief onbekend, en ondanks dat er in 2016 naar aangave van het CBS al 31.000 van ons waren, het blijft iets waar geen regelgeving of indicatie voor is. Als individu sta je nergens. 


Maar, zoals gezegd. Schouders eronder, het is niet onmogelijk om een identiteitsbewijs te krijgen in mijn situatie. Enkel niet alleen. Dat document is de hoeksteen van mijn herstel.



Waarom lukt het niet via Overheid of sociale organisatie?


De Overheid denkt en werkt in systemen. Niet in termen van individu, maar van groep, classificatie en categorie. Van abstracten, selecties en aggregaten. Er is wet- en regelgeving, veelal complex, maar er is niet enkel verschil tussen theorie & praktijk, maar ook tussen kaders en invulling van beleid op verschillende niveau's. Dat werkt zich ook uit naar het sociale domein buiten de Overheid. Vaak is dat commercieel, vaak ook niet, maar men kan met de beste wil enkel binnen bestaande kaders werken. Zelden of nooit is daar ruimte voor maatwerk. En ja, er is heel veel geregeld, maar enkel voor de doosjes die erkend en reeds verwerkt zijn. Wat buiten systeem, onderzoek, verkenning of de doosjes staat, bestaat niet, behoudens als eventuele statistische verkenning. 


Waar de Overheid gesignaleerd wordt, is het begrijpelijkerwijze een zaak van druk en middelen. Voor een kwestie als deze is dat niet vanzelfsprekend. Zo duur het bijvoorbeeld nog tot december dit jaar voordat er een beslissing genomen wordt over een verkenningsaanvraag door Minister Koolmees aan de SER gericht (29 maart). Pas op 13 december is de vergadering. Bestuur en beleid hebben met de beste wil helaas inertie. De evolutie van verkenning naar studie naar overweging naar verdere trajecten is zowel bestuurlijk als politiek, wat verdere drempels schept. Daarbij, het gaat op zijn minst een beeldvorming goed met Nederland. In algemene zin is dat ook zo. Er is echter meer dan dat beeld, er is ook een stuk realiteit daarbuiten. 


Misschien is het hard om dit zo te stellen, maar als ik op een Overheid moet gaan wachten overleef ik het niet. Daarbij, ik ben niet gewend hulp te vragen. Dat is moeilijk. Moeilijker dan ik dacht. Ik heb altijd zelf zaken aangepakt, goed gewerkt, zelf de puzzels en investeringen gemaakt. De combinatie van complexiteit, inertie, drempels en afgeleide problematiek is wat het is, een uitdaging. Aangezien het om mijn leven en toekomst gaat zie ik niet waarom ik, zoals meermaals door ambtenaren gesteld, eerst helemaal af zou moeten glijden om als probleem voor de samenleving misschien ooit ergens in een traject terecht mogen te komen. 


Net als mensen zijn systemen ook niet perfect. Ja, ik kom best vaak onwil tegen. Dus niet enkel onbegrip of niet bekend zijn met de materie, maar onwil. Dat frustreert, het kost, het helpt niet. Buiten de systemen zijn de bandieten, zo zei de econoom Carlo M. Cipolla ooit eens. Nou, dat is mij duidelijk geworden. 


Gelukkig kom je ook goede wil tegen. Heel veel zelfs. Al is de beste wil niet in staat om flexibiliteit in te sluizen in databanken, systemen of procedures. In Nederland is heel veel geregeld, dat is een groot goed, de keerzijde van de medaille is dat het buiten die systemen extreem moeilijk is om terug naar binnen te komen.



Wat is het plan?


Het begint met locatie, onderhoud en ruimte. Dan dossier en document. Vanaf dat moment is het werk en wonen.


Ik heb een plek gevonden waar ik 's nachts kan verblijven, natuurlijk onder voorwaarden, het kost echter wel. Geen groot bedrag, en het hoeft niet elke nacht. Er is ook gelegenheid tot warme maaltijd.


Dat geeft ook mogelijkheid voor (moeilijk om toe te geven) persoonlijke hygiëne, gezond en netjes voor de dag komen. Gewone dingen als weer fatsoenlijk scheren, nette tweedehands kleding. Douchen, een wasje kunnen doen. Pasfoto's laten maken. Postzegels kopen (jawel, zelfs tegenwoordig gaat veel van Overheid via papier & post).


Het geeft ook ruimte om wat rust te hebben, een uitvalsbasis op te bouwen en het veilig kunnen opslaan van zaken. Zoals spullen, dossier en documenten, wat dankzij het gebruik mogen maken van de Bibliotheek nabij het mogelijk maakt om stap voor stap aan vereisten van documentatie en informatie te kunnen voldoen.


Het eerste doel daarbij is het verzamelen van alle documenten vereist voor de procedure van bevestiging identiteit. Dan volgen het RNI Loket voor administratieve correcties van dossier en de gang naar het nabije Grensloket (dat is een speciale functie van een aantal gemeenten in Nederland) om daar de procedure voor aanvraag Identiteitsbewijs Niet-Ingezetenen te volgen.


Vanaf dat moment wordt het makkelijker, maar ook meer risicovol. Zodra ik immers weer besta, zal ik ondanks dat ik Nederlander ben en in Nederlander verblijf opnieuw naar het RNI Loket moeten, daar de procedure doorlopen, en in de tussentijd wit werk zoeken & vinden. Dat is een bestuurlijk gevoelig moment, waar op dit moment weinig zicht is op de vraag hoe snel dat kan gaan. Dat is van belang voor de inschrijving terug in het GBA, en het opnieuw aangaan van verplichtingen zoals zorgverzekering.


Het is dan nog steeds mogelijk om op de plek van opvang te verblijven, dat zal echter geen schipperen meer kunnen zijn van budget en hoeveelheid nachten. Logisch, werk vinden kan heel goed heel snel gaan, je moet dan wel goed voor de dag kunnen blijven komen, aanpakken, en ritme hebben. Dat vraag investering. Energie en wilskracht, prima. Helaas ook investering van financiële aard. Bijvoorbeeld ter overbrugging van de eerste maand werk, of overbrugging tussentijds flex- of dagloonwerk.


Op dit punt zou het verschrikkelijk zonde zijn om nog te struikelen. Bijvoorbeeld door niet goed de vinger aan de pols van dat RNI Loket en plaatselijke gemeentelijke Overheid te houden, of bijvoorbeeld twee nachten in opvang te bekostigen en bij werkzaamheid fouten te maken, niet goed genoeg voor de dag komen - er zijn meerdere manieren om te struikelen bij complexiteit van afhankelijkheden. Zaak dus om stabiel fundament en ruimte te hebben.



Hoe is het zover gekomen?


Lorem ipsum



Hoe doe je het nu dan?


Lorem ipsum



Heb je voorbeelden of een lijst van zaken waar donaties aan worden besteed?


Absoluut. Een flinke checklist van vereiste dan wel eventuele uitgaven. Enkele voorbeelden zijn:

Overnachting € 7,00 (Opvang)

Maaltijd € 1,50 (Opvang)

Kopieën € 0.10 / stuk (Bibliotheek)

Pasfoto's € 10,00

Tandenborstel € 1,00

Identiteitsbewijs via Grensloket € 96,10

Verklaring omtrent Gedrag (Justis) €41,35

Verklaring omtrent Gedrag (Centrumgemeente) € 41,35

Verklaring omtrent Gedrag (toekomstig Werkgever) € 33,85

Procedure RNI Loket € 107,60

Mobiliteit (NS / Veolia) variabel / reisbudget




Waarom doe je dit anoniem?


Dat is een goede, en uitermate gerechtigde vraag. In volledige eerlijkheid, een heel grote reden voor mij zit hem in de vereiste mentaliteit om onder deze omstandigheden toch herstel te zoeken en op te bouwen. Ik ben de schande nog niet voorbij, en ik voel in het diepst van mijn tenen dat als ik dat punt zou bereiken, ik de kracht zou verliezen om door te gaan.


Ik kan mij voorstellen dat dit voor velen van jullie moeilijk te begrijpen is. Het is voor mij ook niet makkelijk om het in woorden uit te drukken. Een flink deel van het gevoel hierbij heeft te maken met de tweede grote reden.


Het is, als ik zo vrij mag zijn, heel vaak zuur. Zo goed als mensen kunnen zijn, zo fout ook. Daar loop ik met hoge regelmaat tegen aan. Al helemaal bij het tussentijds zoeken naar werkzaamheden, wat in mijn situatie niet enkel zeldzaam is om te mogen, je krijgt enorm veel signalen dat jij en je naam niets meer waard zijn. Dat er een rode vlag aan verbonden is die niet meer omlaag gehaald zal worden.


En ja, ergens zit er wel een punt van ironie. Als economisch dakloze ben je uitgesloten en onzichtbaar. Al helemaal als je ook nog het label zelfredzaam hebt gekregen. Mensen zien je niet, wel het label. Daar moet ik van af. Pas dan is het mogelijk om uit de loopgraven te klimmen en opnieuw mens te kunnen, en mogen zijn.


Natuurlijk zal ik gewoon als mijzelf communiceren met donateurs, dat is vanzelfsprekend. Daar ligt geen drempel, omdat er blijk is van wil tot delen en niet labelen, veroordelen, achterklap of erger.



Waar kan ik meer informatie vinden over economisch daklozen in Nederland?


Lorem ipsum