21 jaar oud en dakloos! (21 years old and homeless)

Ik ben een dakloze jongen van 21 jaar oud met gediagnoseerde PTSS en een Autisme spectrum stoornis. Vanwege veel privé omstandigheden thuis klikte het niet meer tussen mijn ouders en was er bijna elke dag geweld/intimidaties/mishandelingen

Noodhulp

Created by :

Ferry Lewerissa van Halderen

Location:

Spijkenisse, Netherlands

Support this fundraiser by connecting a new fundraiser to it. All donations will be assigned to the top level fundraiser.

Wil jij me helpen a.u.b?

(Can you help me please?)


Daar sta ik dan op een vroege ochtend, midden op straat of ergens in een steegje of bos, zonder enige optie of hulp. Ik weet op dit moment niet meer wat ik moet doen met mijn leven omdat ik pas 21 jaar oud ben en nu al dakloos. Mijn naam is Ferry en door veel privé omstadigheden in het verleden waar ik weinig aan had kunnen doen ben ik op straat beland. Tussen mijn ouders ging het niet meer en door flinke (dagelijkse) ruzies thuis heb ik nooit de rust kunnen vinden. Het speelt al af vanaf mijn geboorte en er kwam vaak veel geweld en/of mishandeling bij kijken. Dagelijks geschreeuw en intimidaties, Ik kon daardoor moeilijker focussen op school en werk waardoor ik dat ook nog eens met veel spijt verpest heb, nooit veel echte vrienden gehad en werd vanaf de 2e klas op de middelbare school een aantal jaren ook nog eens dagelijks gepest. Ik leef met een autismespectrumstoornis wat moeilijk te zien is aan de buitenkant. Maar nooit werd er naar gekeken. NOOIT. Sinds ik ouder was geworden rond een jaar of 17/18 is bij mij ook PTSS gediagnoseerd en kreeg ik steeds vaker last van flashbacks of paniekaanvallen door hoe mijn leven nu al zo is gelopen. Sinds 2016/2017 werden de ruzies dag na dag erger en geen enkele instantie of hulp wat uiteindelijk geholpen heeft. Ik leefde daarnaast ook met mijn lieve broertje en zusje die in de zelfde situatie zaten totdat de kinderbescherming in beeld kwam kijken. Mijn zusje werd naar een tante overgeplaatst en mijn broertje samen met mijn moeder in een vrouwenopvang. Ik en mijn stiefvader bleven nog over (water & vuur). Mijn stiefvader besloot het huis te verkopen zonder enige urgentie en besloot pas de dag voor de sleuteloverdracht alle spullen uit huis te plaatsen. Ik heb hem daarbij nog geholpen omdat ik het hem niet alleen kon laten doen, ook al was onze band niet het beste. Tot aan de nacht voor de sleuteloverdraging zijn we bezig geweest en dat was een zware dag. Met het besef dat je de volgende ochtend nergens terecht kan en niet weet waar je moet slapen. Volgens mijn stiefvader zou het wel goedkomen zolang ik God bij me heb en er zal niks gebeuren. Maar waar ik achteraf achter ben gekomen is dat hij in zijn eentje bij zijn moeder verbleef maar niks liet weten met hoe het gaat of waar hij is. Contact met een groot deel van mijn famillie zelf is altijd al minder gebleven waardoor het nu ook voelt alsof ik niks meer te verliezen heb met weinig/geen mensen om mij heen. Mijn excollega liet mij een aantal nachten bij hem verblijven maar ook dat was geen optie omdat hij er anders zelf uit gezet kan worden door de woningbouw. Uiteindelijk zat ik dagen lang buiten met pijn en verdriet van binnen, het gevoel dat er niks anders meer is, het gevoel dat je achter wordt gelaten, het gevoel dat je niks meer wilt na zoveel meegemaakt te hebben. Eten en drinken heb ik gestolen uit supermarkten omdat ik uiteindelijk geen werk/uitkering/inkomen meer mocht krijgen en zonder geld zat, telefoon had ik niet meer dus was ik ook nooit bereikbaar of ik kon niemand bereiken, 1 dags lenzen die je maar een dag of een aantal dagen kan dragen heb ik veel telang in en mijn ogen begonnen sneller achteruit te gaat. Ik begin steeds meer te vergeten en kan verhalen niet meer compleet vertellen of het is lastig. Daarnaast vebrak mijn ex op het zelfde moment onze relatie omdat ik dakloos ben terwijl mijn opa daarna  in dezelfde week was overleden  Uiteindelijk kon ik bij de LegerDesHeils terecht waar ik ook snel ben weggestuurd voor 6 maanden lang, gewoon puur omdat zij mij probeerde te bellen tijdens een 3 daagse schorsing voor een afspraak. maar ik nam niet op en was niet op de hoogte van het gesprek, terwijl ze daar weten dat ik niet bereikbaar was, de gemeente kan niks betekenen en is ook erg hard hier. Omdat de LegerDesHeils hier de enige oplossing was in deze regio voor daklozen kan de gemeente 'niks' anders doen. Ik kwam weer op de straat en wist het uiteindelijk niet meer, de koude nachten dat ik buiten ben, slaap ik niet meer omdat ik dat gewoon niet kan. ik ben veel afgevallen en weet niet eens meer wat "avondeten" is. Uiteindelijk zit ik nu een paar dagen bij een Hongaarse vriend en heb ik een telefoontje gekregen, binnen enkele dagen zal ik zijn huis ook moeten verlaten vanwege de woningbouw. dus ik besloot dan maar deze funds te beginnen. Ik vraag normaal gesproken nooit om geld en wil het nu ook niet doen. Maar als je maar iets kleins kan missen ben ik al tevreden, zolang ik gezond blijf en kan eten en drinken ben ik blij. Het liefst zoek ik iemand die mij persoonlijk kan helpen. Want door de PTSS en de spectrumstoornis is het lastig voor mij om dingen op orde te houden en/of te regelen. Daarnaast maakt het me nu nog lastiger door mijn lichamelijke staat. 

Ik zal altijd sterk in mijn schoenen blijven staan en schaam mij zeker niet voor dit bericht!